AAAContactRSS

corona direct

Rouwen

Rouwen is eigenlijk alles wat valt onder het leren omgaan met verlies. Je bent in de rouw als je iets of iemand mist waaraan je verbonden was, waar je van hield en waar je om gaf. Eén van de meest ingrijpende verliezen is de dood van een dierbare naaste.

Dat is het moment waarop de grond onder je voeten wegvalt, waarop het leven voor jezelf ook stilvalt, waarop je je verloren voelt met je verdriet, met de pijn van het gemis. Terwijl de wereld gewoon doordraait, is het aan jou om te aanvaarden en je aan te passen aan het verlies. Dat valt niet mee, het is een zware opgave. Eigenlijk moet je de veranderde wereld om je heen helemaal opnieuw leren kennen.
Heel ons leven hebben we geleerd om te leven, niet hoe we moeten omgaan met sterven. Een draaiboek voor rouwen is niet te geven. Iedereen rouwt op een andere manier. Elk rouwproces heeft een begin, een midden en een einde, maar deze fases kunnen ook gewoon door elkaar heen lopen.

Rouwen is een werkwoord, wordt vaak gezegd. Je moet met rouw aan de slag om je verdriet hanteerbaar te maken. Wie zich hier goed bij voelt, kan de rouwtaken bestuderen van de Amerikaanse psycholoog J. William Worden. Hij omschreef het rouwproces als vier rouwtaken.
1. Het aanvaarden van het verlies. Erkennen en accepteren dat de overledene nooit meer terugkomt.
2. Het omgaan met de pijn van het verlies. Eerst de pijn voelen, dan doorleven. Erover praten, emoties verwerken, gevoelens niet onderdrukken.
3. Het aanpassen aan het leven van hier en nu. Het leven waar de overledene niet meer aanwezig is. Het leren van nieuwe taken en vaardigheden als dat nodig is. Gedaan met de hulpeloosheid.
4. De overledene emotioneel een plaats geven en de draad van het leven weer oppakken. Ruimte maken voor anderen. Het aan durven gaan van nieuwe relaties.

‘Normale’ rouw bestaat eigenlijk niet. Dat is maar goed ook. Niemand kan voor een ander bepalen welke gevoelens gepast zijn, of dat nu heftige gevoelens zijn of juist het ontbreken daarvan.
Een rouwproces vraagt zoveel tijd als nodig is. Belangrijk is dat er een punt komt waarop je minder in beslag wordt genomen door het verdriet, dat je de problemen van het leven weer aankan en dat je zelfs kan genieten van alledaagse dingen.

Wie te weinig of zelfs geen enkele steun krijgt van zijn omgeving kan een duwtje in de goede richting krijgen via een lotgenotengroep of vrijwilligersgroep in zijn gemeente. Je vindt ze op www.rouwzorgvlaanderen.be.

Wie zelf zijn rouw als te langdurig ervaart, of zich geen raad weet met de intensiteit van zijn gevoelens doet er goed aan hulp te zoeken. Praat erover met je huisarts, hij kan je doorverwijzen naar een professionele hulpverlener.

Terug naar dossiers

varu banner3